Deze maand is het eindelijk gelukt om de website helemaal werkzaam te krijgen en heb ik wel geleerd om niet meer te zeggen dat ik iets niet kan. Pfffffff Door nu de site ongeveer 10 x opnieuw te hebben opgezet, kan ik haast dromen hoe ik linken, achtergronden e.d moet maken. Na ook weer eens een mailtje met virus binnengehad te hebben, die alle bestanden had aangetast, waardoor alle bestanden weer eens aangetast werden, zelfs nu ik er norton antivirus op had staan, leer ik nu ook hoe de rest van de computer werkt. En eerlijk is eerlijk, ik begin er nu ook veel meer plezier in te krijgen om met allerlei programma’s te werken.
Daar ook de website op bravenet steeds problemen gaf, heb ik nu een chatruimte gemaakt in mijn communities, waar men ook allerlei berichten op een prikbord kan gaan zetten. Het aanmelden voor deze communities kan via de link die op de site staat bij chatboxen. Hier hoef je alleen maar je emailadres in te vullen.
Nu ik zelf de beheer heb over mijn site, ben ik gaan kijken wat ik er verder mee wil doen, en dacht dat het wel leuk zou zijn een overzicht te gaan geven hoe ik zelf werk met mijn innerlijke kinderen. Ik werd meteen geconfronteerd met het feit, dat ik zelf nog maar weinig luisterde naar wat ze mij te vertellen hadden.
Zoals gewoonlijk had ik dit eigenlijk niet eens in de gaten, maar er kwamen al snel allerlei hevige emoties naar boven waarvan ik niet begreep waar ze vandaan kwamen. Het begon er mee dat we besloten om toch maar met de feestdagen naar Duitsland te gaan. Via internet allerlei parken opgezocht voor informatie en ik voelde me heerlijk erbij tot de andere dag. Alles zat vol, dus naar het reisbureau. Toen ik ook daar te horen kreeg dat er geen mogelijkheden waren, volgde de teleurstelling, maar toen deze overging in een hevige boosheid en een hoop haatgevoelens begreep ik dat er meer aan de hand was, en ging ik eindelijk eens op onderzoek uit. Als snel kwam ik in contact met de herinneringen uit mijn jeugd en 1ste huwelijk en kon zo de gevoelens een plaats gaan geven.
Ik kon nu ook begrijpen waarom ik me altijd tijdens deze dagen zo depressief heb gevoeld, en begreep ook waarom ik zo graag weer op vakantie wou dit jaar. Dan was ik er in ieder geval zeker van dat er geen confrontaties zouden komen met familie, waardoor ik me verplicht zou voelen weer toe te geven, omdat het toch kerst is. Vorig jaar was het eerste jaar dat we weg waren met die dagen, en ik me ook voor het eerst ontspannen voelde in die tijd, nu wil ik gaan proberen om dit ook in mijn eigen omgeving te gaan creëren met man en kinderen.
Ik heb me de laatste dagen ook afgevraagd wat Kerst voor mij altijd te betekenen heeft gehad. En eerlijk gezegd heeft het voor mij altijd weinig betekenis gehad. Tot vorig jaar zag ik de kerst als dagen waar men zich vol kon proppen en zuipen, met daarbij de verplichte familie bezoeken, mensen die elkaar een fijne kerst toewenste, terwijl hun houding iets heel anders zei. Cadeaus die steeds groter en duurder moeten blijken te worden, en wat voor mij niets meer te maken heeft met liefde.
Ik merk vooral de laatste dagen dat ik nu steeds meer contact krijg met mijn innerlijk, maar ook dat het soms moeilijk is om woorden te vinden voor wat de beelden en de gevoelens nu betekenen voor mij. Vaak zijn er geen woorden voor, en probeer ik er ook geen woorden meer voor te vinden, maar geniet ik gewoon van de dingen die ik zie.
Ik hoop dat andere ook via het stuk innerlijke kinderen dingen in zichzelf zullen gaan ontdekken, en zo cirkels kunnen gaan doorbreken.
Gerda 