Aanhechtingen zijn geprojecteerde energieën en zelfs deelpersoonlijkheden van levende mensen, of aanwezigheid van overledenen. Vele aanhechtingen van overledenen zijn aangetrokken door een overeenkomstige emotie, moment van zwakte, of sterke negatieve stemming en die door de persoon wordt onderdrukt. Aanhechtingen kunnen overstappen van de een op de ander persoon.

Aanhechtingen van overledenen worden vaak dolende zielen genoemd, personen die eensklaps zijn overleden, door een ongeluk, zelfmoord, moord ed. voor mij echter heeft het niets met de ziel te maken, maar met het geestelijke bewustzijn die de persoon heeft, had op het moment dat hij of zij overleed. Zeker bij een traumatisch dood, of veel onopgeloste emotionele ervaringen in het leven van die persoon, kan de geest lange tijd blijven ronddolen. Maar ook delen van jezelf die in een vorig leven slecht zijn gestorven, kunnen zich weer bij je aanhechten, met alle aanhechtingen die die persoonlijkheid in dat leven bij zich droeg.

Tijdens mijn verwerking terug naar mijn babytijd, zag ik mezelf in het bedje in het ziekenhuis liggen als baby, en zag bij de wieg een zwarte schim staan. Deze schim is tot mijn 34 ste bij me gebleven en voelde voor mij altijd aan als een soort bescherming. Echter toen ik contact kreeg met deze schim, bleek het een deelpersoonlijkheid te zijn van een vrouw die op hetzelfde moment was bevallen als mijn moeder, maar die haar kind tijdens de bevalling heeft verloren. Dat deel van haar die dit niet kon verwerken hechte zich aan mij, en beschouwde mij als haar kind. Bij het bewustwording van deze schim was dan ook de opmerking van "ze is van mij" het eerste wat ik altijd hoorde. Mijn moeder gaf me later de bevestiging dat ze met iemand die haar kind verloren had op een kamer had gelegen.

Andere aanhechtingen die ik leerde kennen kwamen via de persoonlijkheden uit vorige levens.

Een van deze persoonlijkheden was een meisje van 18-19 jaar die zelfmoord heeft gepleegd door zichzelf op te hangen naar een leven van angsten, verdriet en pijn. Samen met haar heb ik haar leven opnieuw doorgelopen, en ervaarde zo ook de persoon bij haar als een aanhechting. Een vrouw die haar in dat leven de schuld gaf van de dood van haar kind, die haar haat daarvoor nog steeds bij zich droeg, en wat als aanhechting nog steeds bij die persoonlijkheid aanwezig was, doordat ze zich in dat leven altijd schuldig heeft gevoeld aan de dood van haar moeder.

Terugkijkend naar wat dit te betekenen had in dit leven, ervaarde ik de zwangerschap van mijn moeder. Op het einde van haar zwangerschap werd ze ziek, eerst griep wat overging in een longontsteking en met 7 maanden werd ik geboren, waarna er bij mijn moeder trombose op de borst optrad en men bang was dat ze zou sterven. Hierdoor heeft zich de gebeurtenis uit dat vorige leven zich aan mij kunnen hechten, waardoor ik me als kind zijnde al schuldig voelde, en het gevoel had dat ik er niet had mogen zijn.

Ook tijdens trauma’s in dit leven waar geweld, bedreigingen in voor komen ziet men vaak dat de persoon die het trauma heeft meegemaakt aanhechtingen van de dader bij zich heeft. Deze zijn vaak herkenbaar aan de dwingende negatieve stemmen die men hoort, en die vaak dwang uitoefenen op de persoon. Het is dan ook van belang om je bewust te worden, waar in je leven deze energie hebt toegestaan aan te hechten, en wat jezelf er voor in de plaats bent kwijtgeraakt. Vaak heeft dit te maken met het kwijtraken van je zelfvertrouwen, je zelfbeeld. Door je hier van bewust te worden, kan je de energie die zich vast heeft gehecht losmaken en verwijderen, en het stuk wat je kwijt was er terug in plaatsen.

Jammer genoeg wordt er in deze tijd dit soort ervaringen nog steeds afgedekt als een geestenziekte, of ziet men het als negatieve entiteiten die men los maakt en naar het licht moet brengen. Bij de een wordt alles afgedekt met medicijnen, bij het andere wordt de kans om het zielsdeel te genezen weer afgedekt met een sluier, maar altijd zal het op de achtergrond door blijven sluimeren, en zal de persoon het ervaren als een depressie of als een lichamelijke klacht

Gerda