Projecties in de  linaere tijdlijnen

Door het onderzoeken van wat het multi-dimensione bewustzijn nu betekent, werd ik me ook bewust hoe we zelf ons dagbewustzijn projecteren op anderen, maar ook in andere dimensies. Hierover hoe ik het tot nu toe ervaar als we in de spiegel kijken, denken we vaak dat de fysieke persoonlijkheid die we daarin zien, alles is wat we zijn. Net zoals we eigenlijk rondkijken in onze fysieke wereld. We zien allemaal dezelfde voorwerpen, dus is dat hetgene wat er bestaat, en de enige realiteit.

Waar we ons echter vaak niet bewust van zijn, zijn de vele projecties van ons fysieke zelf die we hebben gecreëerd in wat je kan noemen een parallel lopende realiteit. Maar ook niet van de projecties die we op andere projecteren in onze eigen realiteit. De projecties die nog steeds bestaan, zijn deze fragmenten die in situaties zijn geprojecteerd waar we niet mee om konden gaan. Een kind zal zichzelf projecteren in verschillende dimensies, als het een trauma mee maakt wat het niet kan verwerken. Echter op het moment van het trauma projecteert ook de dader weer een deel op het kind.

Maar ook zonder trauma’s projecteren we steeds delen van hetzelf gevoed met de emoties op anderen. En heeft het zijn doorwerkingen in andere dimensies parallel aan deze realiteit. Niet bewust van deze werkingen op elkaar, blijven we als mens vaak zitten met het gevoel van gemis. Maar wat we werkelijk missen is dus dat deel wat we geprojecteerd hebben op een ander, of in een andere werkelijkheid. Juist dit gevoel van gemis kan ons helpen om die projecties te herinneren, en zo terug te halen naar hetzelf, waardoor de persoonlijkheid van NU zich zelf heelt

Echter vele zijn zich niet bewust van deze projecties, en ervaren als ze in het bewustzijn er mee in contact komen als een zwarte schim, als stemmen horen en het zien van beelden die niet zouden bestaan, omdat ze voor hun geen grond hebben in deze fysieke realiteit. Vaak wordt verteld dat deze mensen hallucinaties of wanen hebben, en probeert men met medicijnen dit te onderdrukken, echter wat men onderdrukt is het waakbewustzijn wat net onder het dagbewustzijn ligt.

Echter bij sommige zijn de "stemmen" projecties zo sterk aanwezig, dat men deze ondanks de medicijnen nog steeds blijft horen, en men niet meer tot handelen over kan gaan omdat ook het dagbewustzijn zo wordt onderdrukt, en de projecties de overhand nemen op het fysieke handelen. Voor de mensen die het ervaren is het juist belangrijk dat ze leren omgaan met de projecties, en kunnen gaan begrijpen hoe en wat deze hun willen vertellen. Het ontkennen van hun ervaring vergroot alleen de angst, waardoor de projecties zich in een steeds negatievere zin zal laten "horen"of "zien.

groetjes Gerda